وزرای محترم، دانشمندان، فرهیختگان و حضار گرانقدر
السلام علیکم ورحمة الله وبرکاته
اجازه دهید در قدم نخست از این ابتکار مسؤولانه، به وقت و بجای وزارت امور خارجۀ ایران اظهار سپاس و امتنان نمایم که فرصت را در اختیار ما گذاشت تا پیرآمون مهمترین و دردناکترین مسألهای منطقوی، اسلامی و انسانی بحث هایی داشته باشیم.
همکاران عزیز،
ما و شما زمانی گردهم آمدهایم که هر لحظه، احتمالاً همین لحظه هم که من سخنرانی دارم، جوان فلسطینی ساکن در غزه مظلومانه به شهادت می رسد، مادری داغدار میگردد، و کودکانی بی پدر و مادر میشوند.
این دقیقاً ۷۸ روزی است که قتل عامِ بی رویه و نسل کشیِ اهل غزه جریان دارد و جهانی که داد از حقوق بشر، ارزش های انسانی و آزادی و عدالت می زند، تنها نظارهگر این قتل عام وحشیانه است.
با این حال، ما در عصر بزرگترین تناقض ها به سر میبریم.
در جهانی که کشورهایی به بهانۀ نقض جزءیترین حقوق انسانی و یا هم به دلایل سیاسی اما با به کارگیری بحث حقوقبشری مورد تحریمها قرار میگیرند.
اما در عین زمان، نسل کشی بیوقفۀ یک ملت توسط رژیمی که از تمام حدود و معیارهای انسانی در جنگ پا فراتر گذاشت مورد کوچکترین ایراد قرار نمیگیرد.
در وجود آنکه دهها کنوانسیونِ پیرآمون حقوق بشر و مسایل انسانی در جریان ۷۸ روز نزدیک به ۲۰ هزار انسان که بیشتر از نصف آن را خانمها و کودکان تشکیل می دهند نسلکشی گردیدند، اما همین کنوانسیونها در عین زمان در موارد دیگر به دلایل سیاسی و ابزاری مورد استفاده قرار میگیرد.
سرورانِ عزیز.
با این وضعیت آیا نظم حاکم جهانی کنونی که اساس آن بعد از جنگ جهانی دوم گذاشته شد، با این همه تناقضات پاسخگوی نیازهای انسان قرن بیست و یک است؟
آیا می شود عقل و خِرَدِ انسانِ قرن بیست و یک را با این همه رفتارهای دوگانه و معیارهای چندگانه به بازی گرفت؟
من فکر می کنم که وجدان آگاه و بیدار بشری را نمی توان با اینچنین رفتارهای دو گانه قانع ساخت. ما نیاز به نظم نوین جهانی که استوار بر عدالت و برابری باشد داریم. در نظمی که از هیچ حق انسانی و یا هم کشوری چشمپوشی صورت نگیرد و امکان استفادهجوییهای سیاسی نداشته باشد.
نظمی که به جهان صلح، عدالت و ثبات به ارمغان بیاورد.
چه بخواهیم یا نخواهیم، بگوییم یا نگوییم، وجدان انسان امروزی را نمیتوان با این همه تناقضات خوابیده نگهداشت.
پس از نسلکشیِ فلسطینیها در غزه و آزاد گذاشتن دست رژیم صهیونیستی، این تناقض بزرگ، دیگر به حدکافی روشن گردیده است و با این وضعیت شکلگیری تغییر در نظم جهانی حتمی است.
خیلی مسخره است وقتی دیده میشود کشور من افغانستان پس از بیشتر از چهار دهه تهاجمات کشورهای بیگانه و جنگ و هرج و مرج، وقتی به سوی امنیت و ثبات گام بر میدارد، با به کارگیری حقوق بشر مورد تحریمها قرار می گیرد.
انسانِ افغان چگونه میتواند با این معیار دوگانه همسو باشد؟.
امارت اسلامی افغانستان به حیث نظامی که از متن مردم خویش برخواسته و با نصرت الهی و پایداری و ایستادگی مردمِ مجاهد و قهرمانِ افغانستان توانست اشغال بیستسالۀ امریکا و ناتو را در افغانستان به پایان برساند، امروزه درد و رنج مسلمان فلسطینی را با دل و جانحس میکند.
ما که سال ها است قربانی تناقضات حاکم بین المللی هستیم، بیشتر از هر ملت دیگر، در درد و رنجِ ملت مسلمان فلسطینی، خود را شریک میدانیم.
مسألۀ فلسطین تنها به مردم فلسطین خلاصه نمی شود، بلکه قضیۀ عربی، اسلامی و در نهایت انسانی است، هیچ انسان آزاده و باورمند به عدالت و ارزش های انسانی نمیتواند مظالم رژیم صهیونیستی بر فلسطین را با بیتفاوتی نظّارهگر باشد.
جلالتمآبان،
امارت اسلامی افغانستان به حیث جزءی از امت اسلامی، مظالمِ جاری رژیم صهیونیستی در غزه و فلسطین اشغالی را همواره محکوم کرده است و مبارزۀ ملت فلسطین را بر اساس نصوص شرعی و حقوق بین الدول، یک امر مشروع و قانونی میداند.
امارت اسلامی افغانستان، به مثابۀ پاسدار ارزش های اسلامی از کشورهای تأثیرگذار جهانِ اسلام، خواهانِ ایفای نقش مؤثرتری در پایان گذاشتن به کشتار مردم بی گناه فلسطین توسط رژیم صهیونیستی و مسؤول دانستن رژیم صهیونیستی است.
جهان اسلام باید یک پارچه و متحدانه صدای آزادی فلسطین را به روایتِ مطرح مبدل نمایند و تفاوت دیدگاه های سیاسی را در این قضیه راه ندهد.
ابتکار امروزی جمهوری اسلامی ایران قابل ستایش است، اما هنوز هم نیاز است که کشورهای بیشتری در منطقه دست به کار شوند تا بتوانیم جلوی کشتار بیرویه مردم مظلومِ فلسطین گرفته شود.
این تلاشها باید تا زمانی ادامه یابد که مسألۀ فلسطین به حل دایمی و عادلانه برسد، راهحلی که در نتیجه آن مردم فلسطین دارای دولتی شوند که در سرزمین تاریخی فلسطین به وجود بیاید.
امارت اسلامی افغانستان در محدودۀ تواناییاش آماده همراهی جهان اسلام در این امر انسانی و اسلامی میباشد.